Afgelopen zondag was ik nog eens naar Kerkrade gegaan. Na een bezoekje bij wat vrienden waar ik mezelf en de accu weer opgeladen had, terug over de structuurweg Gracht, zoals hij in de volksmond heet. Je hebt daar een breed fietspad, omdat er ook de andere kant over rijdt. Het gaat eerst een paar honderd meter bergaf en dan zeker een 3 km geleidelijk bergop. Niet zo steil, maar het is voortdurend klimmen. Mensen op een gewone fiets hebben er zichtbaar moeite mee. En dan rij je dan met een snelheid tussen de 25 km en 30 km geruisloos langs al die fietsers. Zo laag bij de grond krijg je het gevoel dat je harder gaat, maar de km-teller zegt dan wat anders. De andere wielrijders gaan met een slakkengangetje voort ze halen nauwelijks 5 km per uur en dan flits ik onder hun door, langs hun in volle verbazing achterlatend, soms hoor je een gilletje van een of andere dame die zich te pletter schrikt. Na 1,5 km denk je dat je geen lucht meer krijgt. Is de conditie dan zo slecht, nee dat is het niet, de adrenaline knijpt je de lucht af, dat krijg je in de gaten en je ontspant en geeft nog wat kracht er bij. Goh wat was dat Kikken zondag. De accu was wel voor een kwart leeg na 3 km. Maar de rest van de weg was toch bergaf.
Op de Jhon F. Kennedylaan hetzelfde maar nu zonder BionX ondersteuning het gaat hier licht bergaf. In de grootste versnelling en dan nog harder (40km) die bergaf. Even voelde ik me weer 20 jaar jonger, in die tijd, woog ik 63 kilo en ging ik met de renfiets er op uit, haalde deze snelheden, als ik elke dag naar mijn werk ging.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten