Een oude dorpsgenoot van me kom ik altijd tegen in het Welterpark. Hij is invalide, een been af, en hij heeft dezelfde soort hond die ik ook heb.
Zo kwam ik hem vrijdag j.l. Ook tegen. Hij zat in een splinternieuwe rolstoel. Een mooi ding. Helemaal van alluminium, en je zag er aan, dat hij gebouwd was, om hem zo gemakkelijk mogelijk te maken. Meenemen in de auto lijkt een kinderspel met deze rolstoel.
Toen hij zij eerste ritje had gemaakt, was hij de motor verloren, vertelde hij. Het is toch geen Duitse rolstoel, jawel zegt hij, het was een Duitse rolstoel. Zal wel in Kriftel worden gemaakt zij ik lachend er achter.
Hij had de leverancier gebeld en die waren hem meteen komen maken. Thuis gekomen had hij de fabrikant gebeld, en die hadden hem precies verteld wat hij moest doen om hem niet weer te verliezen. Goh je hebt ook nog beleefde fabrikanten in Deutschland.
Toen ik dat een Oostenrijkse vriendin van me vertelde, zij ze er op: Die Duitsers menen ook nog dat zij het niet zijn die de fout hebben gemaakt en hoe kun je daar aan twijfelen, dat is een doodzonde. Je weet een Duitser is perfect. Oostenrijkers kunnen het weten, want in de jaren 40 waren ze Ein Volk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten