Vandaag ben ik naar Terwinselen gegaan. Het dorp waar ik geboren ben. Ik maak er een site over dit dorp. Terwinselen is een dorp aan het worden, waar duidelijk te zien is hoe de veroudering in de bevolking in Limburg toe slaat. Ik moet altijd denken aan de cowboyfilms van vroeger, waar een cowboy een uitgestorven stad binnen reed. Naar aanleiding van de vorige keer, de hoofdpijn die ik toen had na een ritje over de Heerlerbaan, besloot ik binnen door te rijden, het mijden van de grote wegen. Achter de Heerlerbaan ligt Terwinselen, voor mij begint het dorp in de straat waar ik geboren ben, de Maarstraat. Via die straat naar de Piusstraat en dan de Oude Tunnelweg, naar het huis van mijn Oma en later van ons en dat in 2008 verkocht is. De rolluiken waren open en ik waagde een blik naar binnen. Het was nog altijd dezelfde ravage als 1 jaar geleden. Nog zeker een jaar werk dacht ik. Nu kon ik natuurlijk weer naar huis rijden, maar ik voelde me nog goed en besloot door te rijden naar Chevremont. Boven aan de Kaalheidersteenweg miste ik de afslag om over te steken. dan maar rijden zoals ik altijd rij en ik zou ook niet weten waarom het nu anders moet. Het was ook bijzonder slecht aangegeven, dat je als fietser moest oversteken. Onder aan de berg, waar ik weer gebruik maakte van deze berg om de accu bij te laden, sloeg ik links af om de Toupsberg op te gaan. Op een kwart van de berg hebben ze wielrijderssluizen gemaakt. ik begrijp niet waar ze voor dienen, maar ze zijn absoluut te smal. Ik hoorde de banden tegen de stoepranden aan beide kanten schuren. De breedte van de fiets is 83 cm, dus de sluizen zijn minimaal 17 cm te smal. Volgende keer maar over de weg rijden. Boven op de berg heb je een magnifiek uitzicht op de groene long van Kerkrade. Op Chevremont heb ik een vriendin wonen en ik waagde een gok, misschien was ze thuis. Maar helaas ze was er niet. Ik de Ahornstraat Hingen al de vlaggetjes voor het komende wereldkampioenschap voetbal. Met mijn fiets getooid met een oranje vlaggetje reed ik door de haag van vlaggetjes het gaf een apart gevoel om hier te rijden de vlaggetjes werden door de wind in een melodie gezet, in mijn hoofd klonk het oranje boven, hier wilde ik wel zijn als Nederland gewonnen had schoot er door mijn hoofd. Ik vervolgde mijn weg en reed via de Zonstraat en Nullanderstraat naar de spoorwegovergang van het station in Kerkrade. Via de Ham reed ik de berg af en onder aan de berg maakte ik een foto van het prachtige kruisbeeld. Bij het oude Roda stadion sloeg ik rechts af. Achter mij 2 hevig bellende fietsers. toen ze langs reden, vroeg ik in het onvervalste Kerkraads dialect of ze plaats genoeg hadden. Het bleken Duitsers te zijn die me niet verstonden. Op de 6 meter brede weg hadden ze 5 meter om langs me te rijden en nog op mijn schelden dat ze geen plaats hadden. Blijkbaar waren de übermenschen vergeten dat ze in 1944 de oorlog verloren hadden.
Toen ik weer over Terwinselen en de Heerlerbaan naar huis reed en thuis aankwam stond de teller op 201,6 km Ik had er 19 dagen over gedaan om de 100 km vol te krijgen en deed er 9 dagen over om de teller op 200 te krijgen. Ik had 21,4 km gereden, toe ik de trap op liep merkte ik de vermoeidheid in mijn spieren. Een gezonde vermoeidheid. Ik was ik zelf een beetje moe. Nadat ik een half uurtje geslapen had was ik weer zo fris als een hoentje en ben ik 4 uur gewoon weer met mijn hond gaan wandelen. Met de trike natuurlijk, want lopen zit er bij mij niet meer in, helaas.
De fotos's van deze rit staan hier
Geen opmerkingen:
Een reactie posten